II. Kılıç Arslan (İzz el-Din Kılıç Arslan), Anadolu Selçuklu Devleti'nin tahtına en uzun süre (1155-1192) oturan ve devleti tam anlamıyla bir imparatorluk haline getiren sultandır. Babası I. Mesud'un vefatıyla tahta çıkmış, ilk yıllarını kardeşleri ve komşu devletlerle (Danişmendliler, Bizans, Musul Atabeyliği) mücadele ederek geçirmiştir.
Bizans entrikalarına ve Haçlı saldırılarına karşı yürüttüğü akılcı siyaset ve kazandığı askeri zaferlerle Anadolu'nun tapusunu ebediyen Türklere kazandırmış, Avrupa kaynaklarında Anadolu'nun ilk kez "Turchia" (Türkiye) olarak anılmasını sağlamıştır. Ayrıca Anadolu Selçuklu tarihinde ilk altın sikkeyi bastıran hükümdardır.
Bizans İmparatoru I. Manuil, Türkleri Anadolu'dan tamamen atmak için devasa bir orduyla Konya üzerine yürümüştür. II. Kılıç Arslan, 17 Eylül 1176 tarihinde Isparta yakınlarındaki Miryokefalon (Düzbel) geçidinde Bizans ordusunu pusuya düşürmüştür.
Malazgirt'ten sonraki en büyük zafer olan bu savaşta Bizans ordusu imha edilmiş, İmparator barış istemek zorunda kalmıştır. Bu zaferle birlikte Bizans'ın Türkleri Anadolu'dan atma ümidi tamamen sona ermiş, Anadolu kesin olarak Türk yurdu olmuştur.
Sultan II. Kılıç Arslan, yaşlılık döneminde eski Türk geleneğine uyarak ülkeyi 11 oğlu arasında paylaştırmıştır. Ancak bu karar, henüz kendisi hayattayken oğulları arasında şiddetli taht kavgalarına yol açmıştır. Özellikle büyük oğlu Kutbeddin Melikşah, babasını zorla tahttan uzaklaştırarak iktidarı ele geçirmeye çalışmıştır.
Yaşlı Sultan, son yıllarını oğulları arasında dolaşarak ve otoritesini yeniden kurmaya çalışarak geçirmiştir. En sonunda oğlu Gıyaseddin Keyhüsrev ile birlikte Konya'yı geri almış, ancak 1192 yılında Aksaray kuşatması sırasında vefat etmiştir. Mezarı Konya'daki Alaeddin Camii avlusundaki kümbetin içindedir.
2026-TÜRK TARİHİNE YÖN VERENLER